صفحهٔ نخست از قدیمی‌ترین نسخهٔ صحیفهٔ سجادیه که متعلّق به

آستان قدس رضوی است و در سال ۴۱۶ قمری کتابت شده‌است.

 

صحیفة سجادیه، کتابی است که لفظش از کلام پروردگار فروتر و از آن چه آفریده به آن لب بگشاید، برتر است؛ به خاطر اوج بلاغت تعبیر و گوارایی بیان و برجستگی توضیح و برتری توصیف و نیکی سبک و نیکویی فصاحت و فراوانی لفظ؛ زیرا در حالی که تار آن از انوار وحی و نبوت است و پود آن از پرتو های علوم امامت و چارچوبش از استحکام عصمت است.

از دیباچة نسخه های متداول صحیفة سجادیه بر می آید که شمار دعاهایش، �75� دعاست؛ ولی به روایت محمدبن احمد مطهری، �54� دعا در آن دیده می شود. بنابراین، صحیفه از �21� دعا، خالی است. صحیفه های دیگری نیز تألیف شده که دعاهای آن حضرت علیه السلام را جمع آوری کرده و در بعضی از آنها، دعاهای افتاده را ذکر نموده اند.

دعاهای امام سجاد علیه السلام، دارای دو جنبة کاملاً مرتبط و متکامل می باشند: یکی جنبة عبادی و دیگری اجتماعی که با جریان حرکت اصلاحی امام علیه السلام در آن شرایط سخت، همسویی دارد.

صحیفه، دارای شیوه ای ابتکاری در رساندن معارف الهی و مفاهیم اصیل اسلامی به دل های تشنه و قلب های شیفته است؛ تا تشنگان معرفت، از ثمراتش بهره مند و از آب گوارایش، سیراب شوند.

این روش تربیتی، نمونه ای والاست که امام سجاد علیه السلام، با الهام گرفتن از سیرت های پیامبران و سنت های فرستادگان، آن گونه که خداوند سبحان امر فرمود، در آن وضعیت انفجارآمیز از محنت ها و انباشته از فاجعه ها، پایه نهاد.

این روش، یک برنامه ریزی صحیح برای بازسازی درونی و منظم ساختن روابط اجتماعی و اقتصادی جامعه است. از خداوند عزوجل یاری می جوییم و توفیق راه صواب را می طلبیم؛ زیرا که بازگشت همه، به سوی اوست.